A A A

Choroby pasożytnicze

itobaczyce ■ • Do najczęstszych schorzeń^ pasożytniczych wieku dziecięcego na­leżą robaczyce. Robaki umiejscawiają się przede wszystkim w prze­wodzie pokarmowym, najczęściej w jelicie cienkim. Działanie pasożytów jelitowych na organizm jest miejscowe i ogólne. Działanie miejscowe ogranicza się do wywołania zmian zapalnych w obrębie przewodu pokarmowego. Objawy ogólne do­tyczą przede wszystkim układu nerwowego, pokarmowego, krwio­twórczego i skóry. Są one wywołane działaniem jadów wytwarza­nych przez robaki. Jady te wykazują szczególne powinowactwo do układu nerwowego. Stąd też częstość objawów neurologicznych w robaczycach, takich jak: wzmożona pobudliwość, nadmierna ruch­liwość, niespokojny sen i trudności w skoncentrowaniu uwagi. Ze strony układu pokarmowego najczęściej występującym objawem jest brak łaknienia, nie zlokalizowane bóle brzucha i zaparcia. Jady pasożytnicze uszkadzają także układ krwiotwórczy. W wyniku tego dochodzi do anemizacji. Dzieci zarobaczone z reguły są blade. W ro­ baczycach występują też czasami objawy uczuleniowe pod postacią pokrzywki oraz wzrostu odsetka kwasochłonnych krwinek białych we krwi obwodowej. Na podstawie tych objawów oraz wyniku badania kału na obec­ ność pasożytów lub ich jaj rozpoznaje się robaczyce.
  • G 1 i s t n i c a

    Stosunkowo częstym pasożytem jelitowym jest glista ludzka. Przy- pomina ona swoim wyglądem, budową i wielkością dżdżownicę. Jaja glisty dostają się do ziemi, gdzie rozwijają się z nich larwy. Te zaś przedostają się różnymi drogami do przewodu pokarmowe- go (brudne ręce, źle umyte warzywa). Dalszy cykl rozwojowy jest bardzo złożony. Larwy z jelit przedostają się do układu krążenia. Z krwią przebywają drogę przez wątrobę i serce do płuc. Tam prze- dostają się do pęcherzyków płucnych i stąd rozpoczynają wędrów- kę drogami oddechowymi do gardła, by następnie poprzez przełyk i żołądek osiągnąć ponownie jelito cienkie, ale już jako twór doj- rzały.
  • O w s i c a

    Najczęstszym pasożytem jelitowym u dzieci są owsiki. Są to ma­łe o długości kilku milimetrów białawe robaki. Żyją w końcowych odcinkach jelita cienkiego i pierwszych odcinkach jelita grubego. Ce­ chą charakterystyczną dla owsika jest fakt składania jaj na skórze w okolicy odbytu i krocza. Wywołuje to duże swędzenie, jest przy­ czyną drapania się dzieci i przenoszenia zakażenia na palcach (naj­ częściej za paznokciami) do ust. W ten sposób dziecko samo od siebie zakaża się ponownie. Tworzy się swego rodzaju błędne ko­ ło, bardzo utrudniające wyleczenie dziecka. Dziecko zakażonymi palcami przenosić może również jaja owsików na przedmioty co­ dziennego użytku i zabawki, stąd też łatwo zarażają się od niego dzieci razem z nim wychowujące się.,
  • Pytania kontrolne

    Co wywołuje gruźlicą? Co to jest gruźlica pierwotna? Co to jest gruźlica prosówkowa? Jakie są objawy i jakie mogą być następstwa gruźliczego zapalenia opon mózgowych i mózgu? Jakie są podstawowe założenia profilaktyki przeciwgruźliczej w zakładach dziecięcych? Co~ to jest szczepienie BCG? Co to jest próba tuberkulinowa? Jak wykonuje się i odczytuje próbę Mantoux oraz interpretuje jej wyniki? Jaki jest terminarz szczepień BCG u dzieci? Co to są choroby weneryczne? Jakie są objawy kiły wrodzonej? Jak można zarazić się rzeżączka? Jakie są objawy rzeżączki? ■ Co to jest owsica? Jakie są objawy robaczyc?
  • T'a siemczyce

    Tasiemczyce występują znacznie rzadziej od dwóch poprzednich robaczyc. Tasiemce są to robaki płaskie, charakteryzujące się czło-nowatą budową. Długość ich waha się od kilku do kilkunastu metrów. Do najczęściej spotykanych w organizmie ludzkim tasiem­ców należą: tasiemiec samotny, tasiemiec przewiercony, tasiemiec bruzdogłowy szeroki i tasiemiec bąblowaty. Tasiemce należą do bio-helmintów, to jest pasożytów, które dla swego pełnego rozwoju potrzebują kilku żywicieli. Oprócz człowieka są to: dla tasiemca sa­motnego — świnia, tasiemca przewierconego :— bydło, bruzdogłow-ca szerokiego — ryby, bąblowca — psy. W trzech pierwszych przy­padkach człowiek zaraża się zjadając zarażone mięso wieprzowe (surowe, nie dogotowane, peklowane), wołowe (tatar) i ryby (głów­nie okoń i szczupak). Inaczej ma się sprawa w przypadku bąblowca, dla którego człowiek nie jest ostatecznym żywicielem, a jedynie po­średnim (ostateczny żywiciel to pies). Jaja bąblowca dostają się do przewodu pokarmowego człowieka najczęściej przeniesione na pal­cach z sierści psa. Otoczki ich ulegają w przewodzie pokarmowym człowieka strawieniu, a same poprzez ścianę jelit przedostają się do krwi. Osiedlają się w różnych narządach — najczęściej w wątro­bie i rozwijają się nadal tworząc charakterystyczne dla tej choroby torbiele.
  • Włośnica

    Szczególnie groźne dla człowieka jest zakażenie włośniem krętym. Włosień kręty jest biohelmintem, którego kolejnymi pośrednimi żywicielami są szczur i świnia. Człowiek zaraża się jedząc zara­żone surowe, wędzone lub peklowane mięso wieprzowe. Larwy włośnią krętego osiedlają się w mięśniach poprzecznie prążkowa­nych. Towarzyszą temu burzliwe objawy: wzrost temperatury ciała (40—41°), obrzęk powiek, eozynofilia, bóle mięśniowe. Objawy te utrzymują się przez parę tygodni. Choroba może skończyć się zejś­ciem śmiertelnym.
  • Zapobieganie robaczycom

    Z uwagi na trudności leczenia robaczyc najważniejszą rolę przy­wiązujemy do zapobiegania. W związku z różnorodnością zakażeń biohelmintami i pozostałymi pasożytami zapobieganie im opiera się na odmiennych zasadach. W zapobieganiu biohelmintom najważ­niejszą rolę odgrywa przestrzeganie zasad higieny żywienia. Nale­ży pamiętać o spożywaniu mięsa tylko uprzednio poddanego bada­niu weterynaryjnemu oraz unikaniu podawania dzieciom mięsa su­rowego. W przypadku zaś zapobiegania owsicy i glistnicy najważ­niejszą rolę odgrywa przestrzeganie zasad higieny osobistej.