A A A

KIŁA UKŁADU NERWOWEGO

Ciężkim błędem jest, jeśli w różnych postaciach klinicznych przeoczy się etiologię kiłową. Toteż każde zapalenie opon bardziej przewlekłym przebiegu i nieustalonej etiologii mi­krobiologicznej powinno być badane w kierunku kiły, jeśli tylko obraz nie pasuje swym przebiegiem do typowego limfo-cytowego zapalenia opon (powolne narastanie zmian w płynie, podstępny rozwój choroby, długotrwałe utrzymywanie się objawów). Jeszcze ważniejszą lokalizacją kiły ośrodkowego układu nerwowego jest kiła mózgu, w której dochodzi do stopniowego zahamowania rozwoju mózgowego, a nawet do jego cofania się, mogą wystąpić porażenia połowicze. Błędnie rozpoznaje się nieraz wirusowe zapalenie mózgu lub nawet chorobę Heinego-Medina w przypadkach, w których — jak to jest re­gułą — wystąpi osłabienie odruchów ścięgnowych. Obecność zmian zapalnych w płynie mózgowo-rdzeniowym jest także błędnie komentowana. Każdy niemal dzień opóźnienia leczenia swoistego przeciwkiłowego i malarią pogłębia zmiany, które stają się nieodwracalne. Każdy przypadek niejasny pod względem neurologicznym musi być badany w kierunku kiły 1 wtedy nigdy nie należy zaniedbać, poza badaniem krwi, rów­nież badania płynu mózgowo-rdzeniowego w kierunku odczy­nów serologicznych. Spostrzeżenie. Dziewczynka 8-letnia po okresie gorączko­wym zaczęła zdradzać trudności w chodzeniu, zatacza się. Jedno­cześnie jej władze umysłowe wykazywały postępujące upośledze­nie. Podejrzewano chorobę Heinego-Medina. Leczono bezskutecz­nie w domu, potem w szpitalu, gdzie rozpoznawano stan po zapaleniu mózgu. W klinice badanie serologiczne ustaliło zakażenie kiłowe u dziecka i matki.. Spóźnione leczenie dało tylko niewielką poprawę.